Tað fyrsta og tað síðsta, sum ferðafólk síggja, tá ið tey flúgva til Føroya, eru Vágar. Og tær eru ikki tað býttasta umboðið fyri Føroyar, tí oyggin er ikki bert vøkur, men eisini so sera fjølbroytt. Har eru klettar, hólmar og fossar …

… Og tað eru ikki hissini klettar, hólmar og fossar. Trøllkonufingur, Tindhólmur og Múlafossur munnu teljast millum mest avmyndaðu náttúruperlurnar í landinum. 

Mykines

Og so var tað Mykines. Hon er ikki bara væl umtókt millum ferðafólk, men eisini okkum føroyingar. Øll, sum hava verið í Mykinesi, seta heilt vist oynna í samband við serligar løtur í lívinum. Veri tað seg dagtúrar ella vikuskiftistúrar. Við tyrlu ella báti. At eygleiða súlur og lundar ella lurta eftir tónleiki, tá ið Summartónar skipar fyri konsertum. Mykines eigur eitt serligt pláss í hjørtunum á okkum øllum. 

Mykines er von, men hon er eisini viðbrekin. Farið ikki reikandi í allar ættir, men gangið eftir markaðu gøtunum. 

Miðvágur og Sandavágur

Í hinum endanum av oynni er sjálvandi eisini nógv at fara til. Tit kunnu síggja rúnasteinin í Sandavágs kirkju ella støkka inn í fornminnissavnið Kálvalíð í Miðvági. Tað sigst, at Beinta – sum var íblástur til Barbaru, høvuðspersónin í skaldsøguni eftir Jørgen-Frantz Jacobsen – búði her í síni tíð, sum hevur verið í 1600-talinum.

Verða tit svong oman á tað heila, kunnu tit vitja Fiskastykkið í Sandavági. Tað er ein matstova, sum av álvara er vorðin kappingarfør við tær mongu, fínu matstovurnar í høvuðsstaðnum.

Kort