Tá ið vit tosa um Suðurstreymoy, fær høvuðsstaðurin ofta nógv uppmerksemi. Tó er einki at ivast í, at har er nógv annað spennandi at uppdaga uttan fyri høvuðsstaðin.

Hestur

Í Hesti hava fólk gingið og malið í eini túsund ár. Í dag hýsir oyggin ikki nógv fleiri enn 20 íbúgvum. Ferjan siglir regluliga úr Gomlurætt, hiðani tit eisini kunnu fara við RIB-báti í Klæmintsgjógv, sum sigst at vera heimsins størsta helli. Tað er ein sjón, sum fær tykkum at kikka eftir ondini.

Bygdin hevur ein forvitnisligan svimijhyl, sum er fínur at liggja og plaska í. Ikki nóg mikið við tí. Oman fyri bygdina er ein stórur slætti við vøtnum. Eitt nú Fagradalsvatn, sum væl og virðiliga livir upp til navnið. Vestursíðan er tað bera brattlendi, einar 400 metrar høgt. 

Føroyar eru eitt óendaligt stórt land hjá tí, ið velur gras og aldur at máta við. Ella hví ikki kenslurnar? Ein og hvør heimstaður, sum talar til kenslur og royndir, kann gerast endaleyst stórur, men hjá okkum kunnu vit aftur at kensluni leggja tað stóra útsýnið.

– Gunnar Hoydal (Váti kletturin, 2001)

Koltur

Nólsoy

Úr Havn er Nólsoy sum mánin. Ein trúgvur fylgisveinur. Nú hevur einki menniskja verið á mánanum síðani 1972 – men nær vóru tit seinast í Nólsoy? Hava tit roynt handan framúrskarandi túrin, tá siglt verður suður á Borðuna, har gamli vitin varð reistur í 1893? Teinurin heim í bygdina er merktur við varðum og er einar 2 tímar til longdar – uttan steðg.

Eisini finnast Prinsessutoftir, har ið ein skotsk prinsessa helt til. Hon rýmdi undan pápanum, konginum í Skotlandi, sum ikki vildi góðtaka makan hjá dóttrini. Søgan sigur, at hann kom alla ta longu leið til Nólsoyar við tí fyri eyga at drepa prinsessuna – men tá hann sá hana lukkuliga við familjuni, hálsaði hann um. 

Hinumegin oynna – the dark side of the moon – eru fuglabjørg. Her finst heimsins størsta drunnhvítabøli. Tað er á altjóða Ramsar-listanum yvir friðað støð. 

Í Nólsoy er gott at finna sær ból um summarið. Tá kvøldini eru farin at líða í Havn, sær sólin framvegis á Nólsoynna. Soleiðis lýsir hon í skýmingini, meðan sólin fer handan fjall í høvuðsstaðnum. Akkurát sum mánin.
 

Kirkjubøur

Í Kirkjubø stendur Kirkjubømúrurin sum ein minnisvarði um ta øgiligu stórætlan, sum altíð hevur streymað úr hesum staði. Kirkjubøur var mentanardepil, bispasæti og høvuðsstaður í Føroyum fram til trúbótina í 16. øld, tá ið Martin Luther gjørdi um seg, og protestantiska trúgvin varð ráðandi. 

Undir liðini á múrinum liggur Kirkjubøgarður, sum Patursson-familjan hevur átt og rikið í seytjan ættarlið. Roykstovan er elsti partur av húsunum og verður mett at vera  millum elstu timburhús í heiminum, sum framvegis eru í nýtslu. 

Tá ið tit hava sæð alt tað søguliga og forvitnisliga, sum er at síggja í bygdini, kunnu tit ganga út á Bø, sum tekur 30-45 min. Har vóru einaferð eini hús, har ið tvær uppsitarafamiljur búðu frá umleið ár 1500. Fólkið flutti haðani í 1894 eftir ein óvanliga harðan vetur, men leivdirnar síggjast enn – millum annað virksemi, sum fyriferst har í dag.

Til ber eisini at ganga til Havnar um Kirkjubøreyn. Tað eru góðir 6 kilometrar, sum taka einar tveir tímar. Á leiðini síggja tit eitt nú tað mystiska staðið, sum verður rópt Risastova. 

Kort