Norður eftir Streymoynni finnast nógvir gandakendir blettir. Her eru tær vakrastu strendurnar, tann størsti fossurin og annars heimligt og hugnaligt bygdalív. 

Fara tit úr Havn eftir Oyggjarvegnum, er beinanvegin nógv forvitnisligt at síggja: Norðradal, Mjørkadal, Sornfelli – og kuplarnar, har ið tit kunnu fara inn at síggja eina heilt fremmandan, undirjarðiskan heim. Eftir krókuta Oyggjarvegi síggjast týðilig árin frá farnum ísøldum, sum hava snikkað allar hesar dalarnar til við skriðjøklum, ið hava máað teir eyðkendu U-formarnar. Eitt lítið innlit inn í fortíðina. 

Vestmanna, Leynar og Kvívík

Tá ið tit koma oman aftur á slætt, koyra tit fram  við tey friðsælu Mjáuvøtn og so ígjøgnum tunnilin til Leynar. Á Leynum verða tit hjartaliga móttikin av einum smílandi steini, sum altíð er so blíður. Beint aftan fyri hann: Leynasandur við tí eyðkenda útsýninum upp í Vága tindar. 

Á Leynum kunnu tit vitja trælistamannin Ole Jakob, sum býr beint við sandin. Ella tit fara at dyppa og síðan í hitapott á Stykkinum. Tit kunnu eisini koyra til Skælings undir tí veldiga Skælingsfjalli. Ella til gongu – her er góður sólargangur allan seinnapartin. 

Koma tit til Kvívíkar – sum telist millum Føroya elstu búsetingar – kunnu tit fara at forvitnast eftir víkingahúsinum Niðri á Toft. Annars var tað ein, sum visti eina góða um Kvívík: Hví eru so nógvir Skoda-bilar í Kvívík? Tí teir trekkja ikki niðanaftur.

Tjørnuvík og Fossá

Norðast á oynni er Tjørnuvík, sum telist millum elstu búsetingar í landinum. Túrurin hagar er líka stór uppliving sum bygdin sjálv. Tit koma eitt nú andlit til andlits við Fossá – størsta fossin í landinum. Tað er ein øgiliga sjón, tá vatnið brýtur seg oman á fleiri løg av høvdum, sum tær fyrndargomlu basaltfláirnar hava laðað. 

Og so kemur Tjørnuvík. Aldurnar skola áhaldandi inn á vøkru strondina við fína, svarta sandinum, sum einaferð var grót. Í dag búgva o.u. 45 fólk í bygdini, men á sumri ýður í fólki. Serliga er Tjørnuvík vorðin ein savningardepil hjá havíðkarum, sum bæði surfa, padla, snorkla og leypa á bláman av klettunum. Tá er gott at hava vátdrakt. Eisini er gott at seta seg afturá í hitapottinum og njóta útsýnið út á Risan og Kellingina, sum framvegis bíða eftir at verða loyst úr hafti, so tey kunnu dragsa Føroyar til Íslands. 

Tit kunnu eisini ganga stórbæra túrin eftir bygdagøtuni upp um fjall til Saksunar. Tað eru góðir 7 kilometrar upp í 500 metra hædd og tekur tykkum einar tríggjar tímar.

Saksun

Máliskan at gloyma tíð og stað er sera beinrakin, tá ið mann hugnar sær óført. Men tá ið tit eru í Saksun fær henda máliska onkursvegna øvutan týdning. Her gloyma tit ikki tíð og stað – tí fortíð og nútíð renna saman í eitt, og tit varnast so sanniliga staðið: fjøllini, áirnar, sandin, vatnið. 

300 ára gamli bóndagarðurin Dúvugarðar er søgusavn, hugnalig kafé og viðhvørt karmur um smærri konsertir. Tað er bara at fylgja við á teirra Instagram og heimasíðu.

Hvalastøðin við Áir

Tað var ein onnur tíð, tá ið bátar komu sleipandi við avgustum gjøgnum Sundalagið. Tað var ein tíð við oljulampum og øðrum maskinaríi, sum dúvaði upp á kúlulýsi. Hvalaídnaður var tá stórídnaður. Norðmenn bygdu støðir um øll Norðurlond, og sjey av teimum vóru í Føroyum.

Hvalastøðin við Áir var virkin millum 1905 og 1984 – ein mansaldur eftir, at flestaðrar hvalastøðir løgdu árarnar inn. Eitt stuttlig ráð til tykkara: Spyrjið rundvísaran, um hann ella hon kann vísa tykkum markið á húsunum eftir avgustin, sum brast, og gjørdi Føroyar kendar á YouTube. 

Kort