Í Føroyum vendir hvørt stovuvindeyga og hvørt kontórvindeyga sama veg – út á hav. Gongur tað ov long tíð, har ið vit ikki eru í fjøruni ella á firðinum, er tað sum, at vit missa ein part av okkum sjálvum burtur. Lukkutíð eru óteljandi ting at fara til og takast við. 

Tit kunnu eitt nú ríða á aldunum við surfbretti. Tit kunnu stima inn til onkra avtoftaða bygd. Tráðu við kanska? Og so heim at kroysta knetti? Ella tit fara á rannsóknarferð í kajakk og rógva inn í loynilig helli. Og, og, og tit kunnu kava niður í havsins dýpi millum litrík korallriv og taraskógir. Ella “bara” fara og dyppa ein frískligan leygarmorgun. Brunsj aftaná kanska?

Nei, tað er ikki at liggja sjóvarfallið av sær. Lesið nærri niðanfyri, tí her er okkurt til øll – eisini landkrabbar.