KAVIÐ IKKI EINSAMØLL
Tað er altíð neyðugt at kunna seg um øll trygdarkrøv, tá ið mann kavar í Føroyum. Og sjálvandi er altumráðandi at hava røttu útgerðina so sum kavarabúna og neyðugu vitanina.
Týdningarmesta reglan er tó, at mann kavar saman við øðrum. Tað er einki serliga hugaligt at kava eina – og ei heldur vanligt.
Eisini verður viðmælt, at tit kava saman við útbúnum ella serkønum kavara, tí tað kann vera ógvuliga streymhart í støðum. Kaviskeið eru kring alt landið, og útgerð kann eisini leigast.
Eitt gott ráð er at hava lummalykt við, so at tit kunnu vita, hvat ið goymir seg í rivum og undir steinum. Lítlu Føroyar eru rannsakaðar og kannaðar úr enda í annan, men soleiðis er ikki undir havskorpuni. Flestu støðini, sum verða vitjað, verða vitjað fyri fyrstu ferð. Her er alt nýtt – og á sama hátt kenna kavarar seg eisini sum nýtt fólk, tá ið teir koma uppaftur. Tey, sum kava nógv, siga, at kaving er ikki ein ítróttur. Tað er eitt ritual.