Havnin man óivað enn vera heimsins minsti høvuðsstaður, og enn minni var hon, tá ið vit vóru børn, men líta vit aftur um bak, so er hon kortini fyri okkum sum ein stórbýur, ja, ein veraldarbýur.

– William Heinesen

Flest havnarfólk hugsa kanska ikki um tað í gerandisdegnum. Varnast tað ikki, tá ið tey ota seg gjøgnum morgunferðsluna. Men so eitt brátt og óvæntað sekund loypur tað fram fyri tey, tá ið grønliga ljósið sprettur yvir Nólsoynna, og sjónin letur seg upp av nýggjum: Hetta er ein gandaður býur. 

Grúsgøtur binda grannaløgini saman í eitt hugnaligt netverk, sum fer um allan býin. Spákið ein túr eftir smølum skotum heima í Havn, har hvør seymur er søguligur, og kenslan er tíðarleys. Úr miðbýnum kunnu tit fara ígjøgnum plantasjuna og spáka fram við Tórsvøll niðan ímóti Svartafossi, har dunið syngur sín brúsandi sang. Hiðani er at fylgja ánni í Miðhoydølum, til tit finna eina gøtu inn ímillum trøini í Hoydølum, áðrenn tit enda í Gomlu Hoyvík, har Heljareygað bíðar eftir djørvum kavarum. Kanska ein forvitin kópur dagar undan. Kanska onkur fær hug at dyppa. Ja, hví ikki leypa útí? Tað er púra ókeypis. 
 

“Havnin er ein lítil bygd”, sang Teitur Lassen á sinni. Men hon er eisini ein rættur høvuðsstaður, sum hevur alt. Tað er í grundini ótrúligt, at eitt so lítið stað kann vera so fjølbroytt. Her er søga, mentan og list, sum kann mátast við einhvønn stórbý. Bert eftir fáum tímum kunnu tit gera tað, sum tekur eina viku í London ella Rom. Tit kunnu spáka ein túr fram við heimsins elsta ting. Hoyra eina konsert á altjóða støði. Síggja listaverk í heimsflokki. Alt innan fyri eitt hanagleiv. Alt meðan tit hitta gamlar vinir á gøtuni og fáa nýggjar á vegnum. 

Kort